Συλλογικότητα π-ρίζα

του Τέο Σαράφις, στην εφημερίδα Ροσινάντε Νοεμβρίου

Μεταφορντισμός. Η περίπτωση της πόλης της Νάουσας

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 διαμορφώθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο ένας κυρίαρχος συνασπισμός εξουσίας ανάμεσα σε κράτη, οργανισμούς (ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΕΕ, ΝΑFTA κλπ), και μερίδων της κεφαλαιοκρατικής τάξης με υπερεθνικά χαρακτηριστικά. Ο υπερεθνικός αυτός συνασπισμός οδήγησε σε έναν νέο συμβιβασμό ανάμεσα σε κεφάλαιο και εργασία με βασικό στόχο την προσαρμογή των κοινωνικο-οικονομικών σχηματισμών, στη λογική της ελαστικής κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης. Το δόγμα της νέας τάξης πραγμάτων συνέθεταν η ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, εργασίας, εμπορευμάτων και πληροφορίας.

Την ελαστικοποίηση της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης ακολούθησε και η ελληνική περιφέρεια. Στα πλαίσια της προσαρμογής αυτής η πόλη της Νάουσας μετατράπηκε σταδιακά σε ένα φάντασμα της βιομηχανικής εποχής. Η πόλη έφτασε στη ακμή της τα μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν οι κλωστοϋφαντουργοί εργαζόμενοι έφταναν τις 4.000. Στη δεκαετία αυτή διαμορφώνεται και ο κυρίαρχος επιχειρηματικός όμιλος του Θ. Λαναρά (ΚΛΩΝΑΤΕΞ ή μετέπειτα Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία United Textiles) Η ΕΝΚΛΩ μέχρι και το 2005 κατείχε ηγετική θέση στον τομέα του νήματος με 35% μερίδιο στην εγχώρια αγορά και 15% στην ευρωπαϊκή, και διεθνείς συνεργασίες με μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες στον κλάδο της ένδυσης όπως είναι οι Nike, Adidas, Reebok, Benetton.¹

Τη δημιουργία του κολοσσού της ΕΝΚΛΩ στήριξε το κράτος με τις νεοφιλελεύθερες διαχειρίσεις του (ΠΑΣΟΚ ΝΔ) αλλά και ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ. Η τριμερής σχέση της φορντικής εποχής (κεφάλαιο – κράτος – ΓΣΕΕ) στήριξαν τη διαδικασία της συγκέντρωσης κεφαλαίου από τον Λαναρά. Η ενίσχυση της διαδικασίας αυτής γινόταν πάντα με πρόσχημα την “κρίση” που απειλούσε τον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας και την ανάγκη “εξυγίανσης” της εταιρείας. Έτσι η “εξυγίανση” χρηματοδοτήθηκε το 1996 με 4,7 δις δραχμές, το 2004 με 23 εκ ευρώ, ενώ το 2008 η εταιρεία εξασφάλισε 35 εκ ευρώ. Τα κεφάλαια αυτά επενδύθηκαν στη σταδιακή μεταφορά των εργοστασίων σε χώρες μικρότερου εργασιακού κόστους (Αλβανία, “Μακεδονία”, Βουλγαρία κ.α) Στη “μητροπολιτική έδρα” της επιχείρησης διατηρήθηκαν οι τομείς της έρευνας και διοίκησης, του ελέγχου των πωλήσεων και των δικτύων διανομής και του μάρκετινγκ.

Η κατάτμηση της φορντικής αλυσίδας της παραγωγής της ΕΝΚΛΩ, σε μονάδες με χαμηλή ειδίκευση και εργασιακό κόστος και μονάδες διοίκησης με υψηλή ειδίκευση, ακολούθησε τη λογική της ελαστικής μεταφορντικής οργάνωσης, που κυριαρχεί μετά την δεκαετία του 80 σε παγκόσμιο επίπεδο. Κάθε βήμα της εταιρείας στη νέα εποχή συνοδεύτηκε με χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων στη Νάουσα. Μέσα σε μία δεκαετία περίπου χάθηκαν στην πόλη 3500 θέσεις εργασίας αυξάνοντας έτσι την ανεργία στο 50% του ενεργού πληθυσμού. Το 2004 η έκλεισαν οι παραγωγικές μονάδες της Τρικολάν, των Κλωστηρίων Β και της Ολυμπιακής στη Νάουσα, παραδίδοντας 250 εργάτες στην ανεργία. Ενώ στα μέσα του 2008 οι εργαζόμενοι ειδοποιήθηκαν για νέες απολύσεις.²

Η “κρίση” του κλάδου, που ουσιαστικά αποτελεί μία περίοδο του κύκλου της συσσώρευσης, οδήγησε κεφάλαιο και εργασία σε σύγκρουση για τους όρους της μεταξύ τους σχέσης. Σε όλες τις περιπτώσεις το ΕΚ της Νάουσας με το ΠΑΜΕ έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν ηγεμονικό ρόλο στην οργάνωση, αλλά και τον καθορισμό της στρατηγικής και των μορφών του αγώνα των κλωστοϋφαντουργών. Η στρατηγική αυτή έχει δύο άξονες:

1. τη λογική της προνοιακής ενίσχυσης των εργαζόμενων, των ανέργων και των οικογενειών τους.

2. την κρατική παρέμβαση για τη διατήρηση της λειτουργίας των εργοστασίων. Φυσικά λόγος δε γίνεται από τις δυνάμεις αυτές για τη δυνατότητα αυτοδιαχείρισης των μονάδων της επιχείρησης από τους ίδιους τους εργαζόμενους, όταν υπάρχει ανάλογη εμπειρία από τον αγώνα των εργατών σε κλωστοϋφαντουργική επιχείρηση της Αιγύπτου, η διαχείριση της οποίας πέρασε στα χέρια τους. ³

Αυτοοργάνωση: η επιλογή των κυριαρχούμενων.

Η είσοδος της πόλης στην εποχή του μεταφορντισμού οδήγησε και σε μία γενίκευση των σχέσεων εργασιακής επισφάλειας. Η ανεργία έχει φτάσει στο 50%, οι εργαζόμενοι σε όλους τους κλάδους (τουρισμό, επισίτηση, οικοδομή, υπηρεσίες) εργάζονται κυριολεκτικά με το όπλο παραπόδας, χωρίς ωράριο, ασφάλιση και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Οι σχέσεις αυτές έχουν επεκταθεί ακόμα στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας, όπου τα τελευταία χρόνια έχει εισαχθεί και ο θεσμός της επινοικίασης εργαζόμενων από εταιρείες.

Με τη σταδιακή “αποβιομηχάνιση” της, η πόλη της Νάουσας και τη μετατροπή της σε πρωτεύουσα της επισφάλειας, βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα. Να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της βιομηχανικής περιόδου ή να διαμορφώσει νέες κοινωνικές και οικονομικές δομές, που θα της επιτρέψουν να περάσει στη μεταβιομηχανική εποχή. Το δίλημμα έχει τεθεί στο τραπέζι και από τους κρατικούς, πολιτικούς και συνδικαλιστικούς “αντιπροσώπους” της τοπικής κοινωνίας, που κλήθηκαν να διαχειριστούν την κρίση, ανεξάρτητα από την επιμέρους κομματική ταυτότητα τους. Η επιλογή της διεξόδου από την “κρίση” δεν πρέπει να σχεδιαστεί στα επιτελεία των κυρίαρχων αλλά στο δρόμο της αυτοοργάνωσης των κυριαρχούμενων.

Δεν έχει σημασία αν η πόλη επιλέξει τη μία ή την άλλη διέξοδο, αλλά αν η επιλογή αυτή αφορά τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου ή τα συμφέροντα και την απελευθέρωση της καθημερινής ζωής των πρεκάριων.

Το τελευταίο διάστημα στην πόλη γίνονται προσπάθειες διαμόρφωσης δομών αυτοοργάνωσης στους χώρους της εργασίας αλλά και της καθημερινής ζωής. Από τις πρώτες επαφές και τις συζητήσεις μας, φαίνεται ότι ωριμάζει σαν κοκκινόμαυρο κρασί (ιδιαίτερη ποικιλία της περιοχής με την ονομασία ξινόμαυρο), η ιδέα μίας αδιαμεσολάβητης άμεσης και δημοκρατικής οργάνωσης, των συμφερόντων των σύγχρονων μισθωτών σκλάβων.

από εκ τον έσω,  Φεβρουάριος 2005, Blackout

Στα 1963 ιδρύεται στην πόλη της Νάουσας η εταιρία ΚΛΩΣΤΗΡΙΑ ΝΑΟΥΣΗΣ ΑΒΕΝΤΤΕ, με τη συμμετοχή της Εριοκλωστήρια Πεννιέ Αφοι Χρ. Λαναρά ΑΕ και της ΕΤΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Ανάπτυξης). Στόχος της εταιρίας είναι η παραγωγή και η εμπορία κλωστοϋφαντουργικών ειδών.

Δέκα χρόνια αργότερα, η οικονομική ανάπτυξη της εταιρίας της επιτρέπει να εισέλθει στο χρηματιστήριο, ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται και η ΤΡΙΚΟΛΑΝ ΓΑΛΛΟΕΛΛΗΝΙΚΗ με σκοπό την παραγωγή και εμπορία ετοίμων ενδυμάτων.

Ύστερα από την εισαγωγή της στο χρηματιστήριο, η εταιρία φαίνεται να διανύει την πιο προσοδοφόρα περίοδο από την ίδρυση της. Οι δραστηριότητες της επεκτείνονται. Το 1978 ιδρύεται η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΚΛΩΣΤΟΥΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑ ΑΕ ΚΑΙ ΤΟ 1985 η εταιρία Fanco ΑΕ, με στόχο την παραγωγή, επεξεργασία, εμπορία, εισαγωγή-εξαγωγή ετοίμων ενδυμάτων.

Το 1990 η επωνυμία αλλάζει σε ΚΛΩΝΑΤΕΞ ΑΒΕΝΤΤΕ και δημιουργείται η νέα εταιρία ΚΛΩΣΤΗΡΙΑ ΝΑΟΥΣΗΣ ΑΕ που με τον καιρό εξελίσσεται στην πρώτη εταιρία συμμετοχών στο χρηματιστήριο.

Σε όλη τη δεκαετία του ’90 ο όμιλος επιχειρήσεων ΚΛΩΝΑΤΕΞ εξαγοράζει πλήθος τοπικών και ξένων επιχειρήσεων που κινούνται στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας. (Κλωστήρια Ροδόπης, Μαρώνειας, Κ. Δούδος ΑΕ, Gallop SA κ.α.). Το 1999 ο όμιλος επεκτείνεται και στον κλάδο των επικοινωνιών, με την ίδρυση της ΛΑΝ-ΝΕΤ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΕ.

Σήμερα ο όμιλος απαρτίζεται από 17 επιχειρήσεις με το Θωμά Λαναρά Πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ομίλου. Στις 25 ιδιόκτητες παραγωγικές μονάδες του στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια απασχολούνται 3800 εργαζόμενοι. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μια σειρά από συγχωνεύσεις και εξαγορές που έχουν εκτινάξει τον όμιλο ανάμεσα στις κορυφαίες νηματουργίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Fanco, η Τρικολάν και τα …Βαλκάνια

Στα τέλη του 2001 ο όμιλος ΚΛΩΝΑΤΕΞ ανακοινώνει τη συγχώνευση της Fanco με την θυγατρική της Κλωστήρια Ναούσης, Τρικολάν ΑΕ , με σκοπό τη δημιουργία μιας πανίσχυρης εταιρίας ετοίμου ενδύματος, ο συνολικός κύκλος εργασιών της οποίας θα ξεπερνά τα 20 δις δρχ. (!).

Μόλις ένα χρόνο αργότερα η εταιρία ανακοινώνει για πρώτη φορά την ύπαρξη κρίσης στον κλάδο του ενδύματος που έχει αναγκάσει την επιχείρηση να κλείσει το 2002 ζημιωμένη. Η κρίση συνοδεύεται από την απόλυση 40 εργαζομένων.

Παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν εκείνη την περίοδο και έλεγαν ότι η Τρικολάν είναι έτοιμη να βάλει «λουκέτο», η διοίκηση της εταιρίας ήταν κατηγορηματική: «Η εταιρία δε σταματά τη δραστηριότητα της στην περιοχή της Νάουσας. Αντίθετα θα παραμείνει το ραφείο, ο προγραμματισμός και η ανάπτυξη».

Στις 14 Σεπτέμβρη 2004 ανακοινώνεται αιφνιδίως το κλείσιμο του εργοστασίου στη Νάουσα. Η εταιρία επικαλείται διάφορους λόγους:

• Ο έξωθεν εντεινόμενος αθέμιτος ανταγωνισμός,
• Επιδοτήσεις,
• Άνοιγμα των εκτός συνόρων αγορών,
• Λειτουργικές ζημίες των τελευταίων ετών
• Το κλείσιμο του εργοστασίου αφήνει άνεργους 98 εργάτες και εργάτριες.

Λίγο πριν η διοίκηση της αποφασίσει το κλείσιμο του εργοστασίου στη Νάουσα, ο όμιλος ΚΛΩΝΑΤΕΞ μοιάζει να έχει ξεπεράσει τα όποια οικονομικά προβλήματα είχε με τη σύναψη ενός δανείου 23 εκ. Ευρώ με κύριες πιστώτριες τράπεζες, τις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας: Εθνική, Εμπορική, Αγροτική κλπ.

Επίσης ένα χρόνο πριν το κλείσιμο, ο ίδιος ο Λαναράς ανακοίνωσε στο διοικητικό συμβούλιο του ομίλου τη μελλοντική συνεργασία με την ιταλική εταιρία Benetton στον ευρύτερο χώρο της παραγωγής ενδυμάτων και την πρόθεση της Benetton να μεταφέρει την παραγωγή της στις εγκαταστάσεις της Fanco στα Βαλκάνια, όπου το κόστος παραγωγής είναι χαμηλό πράγμα που θα συντελούσε στον τετραπλασιασμό των κερδών της.

Από τις αρχές του ’90 η Fanco μεταφέρει την παραγωγική της δραστηριότητα στις γειτονικές βαλκανικές χώρες προκειμένου να εκμεταλλευθεί τα προερχόμενα από το οικονομικό κόστος οφέλη.

Σύντομο χρονικό του αγώνα των απολυμένων εργατών/τριών

Ύστερα από το κλείσιμο του εργοστασίου, οι εργάτριες αποφασίζουν να προχωρήσουν σε κατάληψη της Τρικολάν, απαιτώντας:

1. Αποζημίωση 3.000 ευρώ.
2. Επιδότηση για όσο είναι άνεργες με τον τελευταίο μισθό-ημερομίσθιο.
3. Αναγνώριση του χρόνου ανεργίας ως συντάξιμου χρόνου.
4. Επιπλέον επιδότηση για όσους σπουδάζουν παιδιά
5. Την αποπληρωμή των στεγαστικών δανείων από τον Ο.Ε.Κ.
6. Μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης κατά πέντε χρόνια.

Ακόμα καταγγέλλουν τον πρώην εργοδότη τους, Θ. Λαναρά, ότι τις απέλυσε γι να εξυπηρετήσει την επέκταση της επιχείρησης του στη Βαλκανική, όπου ο μισθός είναι χαμηλός (50-150 ευρώ το μήνα) και τα εργατικά δικαιώματα ανύπαρκτα. Κατηγορούν τους πολιτικούς για τις ψεύτικες υποσχέσεις που τους έδωσαν. Τέλος, δηλώνουν εξαγριωμένες με την υποκριτική στάση της ΓΣΕΕ απέναντι τους και με την επαίσχυντη στάση των ΜΜΕ.

Στα τέλη του Νοέμβρη και μετά από δύο και πλέον μήνες αγώνα, η κατάληψη του εργοστασίου σταματά. Όπως τονίζουν οι ίδιες οι εργάτριες ο αγώνας από εδώ και πέρα θα συνεχιστεί με άλλα μέσα.

Η περίπτωση του εργοστασίου της Τρικολάν δεν είναι παρά ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης που επικρατεί στην πόλη της Νάουσας τα τελευταία χρόνια. Η πάλαι ποτέ πόλη της κλωστοϋφαντουργίας σήμερα έχει φτάσει σε ποσοστά ανεργίας της τάξης του 50%.

Αντίθετα, τα αφεντικά των επιχειρήσεων που έκλεισαν συνεχίζουν τις δραστηριότητες τους στα Βαλκάνια, business as usual, με την στήριξη φυσικά του ελληνικού κράτους.

“Ένα σχολείο, στο οποίο η ζωή πλήττει, δε διδάσκει παρά μόνο τη βαρβαρότητα”

Ραούλ Βανεγκέμ.

Το σχολείο ως θεσμός έχει στόχο την εκγύμναση και πειθαρχία του σώματος του μαθητή στα κοινωνικά δόγματα που κυριαρχούν. Μέσα από τις δομές του, μεταδίδει σε ιδεολογικό και πολιτιστικό επίπεδο, αξίες, ικανότητες, και έναν συγκεκριμένο κοινωνικό καταμερισμό ρόλων, που επιτρέπουν την καλή λειτουργία των γραναζιών της κοινωνίας.

Σε όλες τις εποχές το σχολείο αναπαράγει τις εκάστοτε κοινωνικές σχέσεις ανάμεσα σε κυρίαρχους και κυριαρχούμενους. Στη σημερινή εποχή της ευελιξίας των καπιταλιστικών σχέσεων, τα βασικά στοιχεία της εκπαίδευσης είναι: η στείρα αναπαραγωγή (αποστήθιση – δουλειά με το κομμάτι) των πληροφοριών, το κυνήγι ενός βαθμού (“μισθός”) στο τέλος κάθε χρονιάς, που οδηγεί στην καλλιέργεια σχέσεων ανταγωνισμού ανάμεσα στους μαθητές. Έτσι αποκρύπτεται συνειδητά από τους μαθητές, το γεγονός ότι όλα τα επιτεύγματα του πολιτισμού, κάθε κοινωνική εξέλιξη είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας ανάμεσα στους ανθρώπους, οι οποίοι φτιάχνουν την ιστορία τους με τα υλικά της εποχής τους. Επειδή όμως όπως είναι λογικό ο ανταγωνισμός οδηγεί στην αποδιοργάνωση των κοινωνιών, και στην αποτυχία επίτευξης των εκάστοτε στόχων παραγωγής που θέτουν οι κυρίαρχοι, χρειάζεται η επινόηση και η μετάδοση κάποιων συστημάτων πίστης και ηθικής, που θα επιτρέπουν τη συναρμολόγηση των γραναζιών της μηχανής.

Η θρησκεία, το έθνος, η πίστη στην ανωτερότητα του πνεύματος, η υποταγή στους ανώτερους (καθηγητές, διευθυντές) είναι μερικά από τα ιδεολογικά σχήματα, που χρησιμοποιούνται για να αποδεχτούν μοιρολατρικά οι νέοι την ανάγκη ύπαρξης των εκάστοτε κυρίαρχων. Παράλληλα η κοινωνική διάκριση ανάμεσα σε “καλούς – παραγωγικούς” και “κακούς – αντι-παραγωγικούς” μαθητές, τους προσαρμόζει σε μία λογική όπου η μεγιστοποίηση της παραγωγικότητας, παρουσιάζεται ως η βάση της ατομικής και συλλογικής ευτυχίας.

Το αποτέλεσμα είναι οι σημερινοί δεκαεξάχρονοι να είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι της κοινωνίας, με 16 ώρες εργασία κατά μέσο όρο τη μέρα. Ο ελεύθερος χρόνος και το παιχνίδι είναι άγνωστες λέξεις για αυτούς. Αντίθετα η καταπίεση του αυθορμητισμού, της διαφορετικότητας, της αυτοέκφρασης, και της δημιουργικότητας τους είναι η σκληρή καθημερινότητα τους. Η αυθεντία του καθηγητή και του εγχειριδίου, η επίκληση αδιαμφισβήτητων παραδοχών, δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο κριτικής, αφού αυτό θα έχει ως συνέπεια τη μείωση του βαθμού. Οι κυρώσεις και οι εξετάσεις υποτάσσουν τα παιδιά στο φόβο καθορίζοντας την προσωπικότητα τους, σε μία ηλικία που έχουν ανάγκη για τρυφερότητα, προσοχή, ενθάρρυνση, υπομονή και ικανοποίηση της περιέργειας και της επιθυμίας τους για ζωή και παιχνίδι. Τελικά στο σχολικό “εργοστάσιο” όλα παράγονται και αμείβονται με το κομμάτι, η έκθεση σκέψεων και ιδεών γίνεται άσκηση πειθαρχίας και στρογγυλοποίησης του διαφορετικού, η επιθυμία αργοπεθαίνει μέσα στους διαδρόμους της πλήξης και τα διαλείμματα της αλυσίδας παραγωγής.

Η στρογγυλοποίηση του διαφορετικού φυσικά δεν αφήνει χώρο στις μειονότητες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Μετανάστες, γλωσσικές ή εθνικές μειονότητες, παιδιά με αναπηρία, αλλά και άλλες ιδιαιτερότητες (ενδυματολογικές, μουσικές, σεξουαλικές κλπ) δεν έχουν το δικαίωμα της αυτοέκφρασης και της αυτοδιάθεσης, αφού η κυριαρχία στις σχολικές αίθουσες του ενός έθνους, της μίας θρησκείας και του ανταγωνισμού, οδηγεί στην περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό τους. Έτσι για παράδειγμα τα διαπολιτισμικά σχολεία αποτελούν μόλις το 0.17% της δημόσιας εκπαίδευσης ενώ οι μετανάστες και παλιννοστούντες μαθητές πλησιάζουν το 10% του συνολικού σχολικού πληθυσμού.

Εάν το σχολείο κοινωνικοποιεί στην υποταγή στις κυρίαρχες κοινωνικές αξίες και σχέσεις, έρχεται το φροντιστήριο και η ιδιωτική εκπαίδευση να μετατρέψει μαθητές και γονείς, σε υπερκαταναλωτές ενός αγαθού, που γίνεται εμπόρευμα, και αποφέρει κέρδη δισεκατομμυρίων σε όσους επενδύουν σε αυτή. Η μετατροπή της μάθησης σε εμπόρευμα οδηγεί στην ακόμα μεγαλύτερη αποξένωση των παιδιών από την κριτική, την έρευνα και τη δημιουργία της γνώσης.

Παράλληλα στα φροντιστήρια απασχολείται με τις πλέον άθλιες εργασιακές συνθήκες, ένα μεγάλο μέρος δασκάλων και εκπαιδευτών, που πειθαρχούν στην κυριαρχία των εκμεταλλευτών τους, παράγοντας ένα προϊόν προορισμένου για την αναπαραγωγή του συστήματος. Η παράδοση της μάθησης στην λογική του κέρδους, όπως είναι φυσιολογικό μετατρέπει το σχολείο σε ένα μηχανισμό παραγωγής και αναπαραγωγής και των οικονομικών ανισοτήτων της κοινωνίας μας. Έτσι η διαρροή από το σχολείο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση υπολογιζόταν το 2007 στο 14,14%. Ποσοστό που διαμορφώνεται εξολοκλήρου από μέλη των κατώτερων κοινωνικών τάξεων.

Εμείς θεωρούμε ότι το σχολείο πρέπει να μετατραπεί από χώρο υποταγής και κυριαρχίας σε μία ελεύθερη κοινότητα χωρίς ιεραρχίες, που θα οργανώνεται μέσα από τη συμμετοχή όλων των μελών δασκάλων, μαθητών, και γονιών σε αμεσο-δημοκρατικές ανοιχτές συνελεύσεις. Κύριος στόχος ενός ελεύθερου σχολείου πρέπει να είναι η αυτόνομη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού. Όλα τα μέρη της σχολικής κοινότητας, μαθητές – δάσκαλοι και γονείς, οφείλουν να απεγκλωβιστούν από την ανιαρή καθημερινότητα ενός εργοστασίου, όπου παράγουν και αναπαράγουν την υποταγή, τη μοιρολατρία και τον ανταγωνισμό. Οι γονείς και οι δάσκαλοι πρέπει να υποστηρίζουν τις επιλογές του κάθε παιδιού για τους κλάδους της γνώσης που επιθυμεί να μελετήσει, τις διαφορετικές του ανάγκες, τις ιδιαίτερες κλίσεις και δεξιότητες του. Οι ίδιοι δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως αυθεντίες, φορείς έγκυρων ιδεών και γνώσεων αλλά να ενθαρρύνουν την κριτική και την αμφισβήτηση σε κάθε τι απόλυτο. Καμιά θεωρία, καμιά ιδεολογία, κανένα σύστημα αξιών, ιδεών και γνώσεων δεν πρέπει να διδάσκεται ως απόλυτο. Όλα πρέπει να αποδεικνύονται μέσα από την επιστημονικά θεμελιωμένη έρευνα, που ξεκινάει από την ικανοποίηση της περιέργειας του παιδιού και τη διάθεση του για παιχνίδι, δηλαδή τελικά την επιθυμία του για ζωή.

Η ελευθεριακή εκπαίδευση βασίζεται στην καλλιέργεια της συνεργασίας, με στόχο να ενισχύσει τη διαφορετικότητα του κάθε ατόμου. Οι διαφορές μας αντιτίθενται στην ομοιομορφία της παραγωγικής αλυσίδας, τη μαζοποίηση και την υποταγή των ανθρώπινων ομάδων. Για το λόγο αυτό το ελεύθερο σχολείο σέβεται τη διαφορετικότητα, και την αυτοέκφραση του κάθε παιδιού, σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής του ζωής. Οι εθνικές, φυλετικές, πολιτιστικές και άλλες διαφορές μας, είναι τα χρώματα μίας παλέτας, που στα χέρια ενός καλλιτέχνη, μπορούν να δώσουν υπέροχους πίνακες ζωγραφικής. Για μας αυτός ο καλλιτέχνης είναι μια κοινωνία χωρίς κυρίαρχους και κυριαρχούμενους, που αναδεικνύεται μέσα από τις αρχές της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, και της αυτοοργάνωσης σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητα μας.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ – Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

Τα τελευταία τριάντα χρόνια σε διεθνές επίπεδο, παρατηρείται μία μεταβολή στο συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στην  “τάξη”  των εργαζόμενων και την “τάξη” των επιχειρηματιών. Κράτη και κεφάλαιο, μέσα από μία σειρά συμφωνίες διαμόρφωσαν υπερεθνικούς οργανισμούς (ΕΕ, NAFTA Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, κλπ) με κύριο στόχο την αύξηση των κερδών τους. Φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, σύνδεσμοι κεφαλαιοκρατών, συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, μέσα μαζικής επικοινωνίας, διανοούμενοι και πανεπιστήμια δημιούργησαν έναν συνασπισμό κυρίαρχων, ο οποίος εξαπέλυσε μία γιγαντιαία επίθεση σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, ενάντια σε κάθε απελευθερωτικό όραμα. Οι κυρίαρχοι καλλιέργησαν το μύθο της δυνατότητας του καπιταλισμού να εγγυηθεί την ελευθερία και την ισότητα των ανθρώπων, μέσα από την απελευθέρωση των αγορών, και πέτυχαν τη συναίνεση των εργαζόμενων στα σχέδια τους. Παράλληλα μετέτρεψαν τα κράτη σε φρούρια, οργανώνοντας τεράστιους μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής των καταπιεσμένων, που τολμούν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία τους διεκδικώντας το αυτονόητο, τον πλούτο που οι ίδιοι δημιουργούν στα σύγχρονα κολαστήρια της παγκοσμιοποίησης.

Η απελευθέρωση των αγορών δε σήμαινε τίποτα άλλο, από τη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου συσσώρευσης για το κεφάλαιο. Τα χαρακτηριστικά του μοντέλου αυτού είναι η κατάργηση της οκτάωρης μισθωτής σκλαβιάς με την επιμήκυνση των ωρών εργασίας, η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, η ελαστική μειωμένη ή και καθόλου ασφάλιση των εργαζόμενων, η μείωση των μισθών, η μείωση των εργοδοτικών εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, η μείωση των φόρων για τους εργοδότες, η σταδιακή παράδοση στους κεφαλαιοκράτες τομείς του κράτους πρόνοιας, όπως είναι η υγεία, η παιδεία κλπ. Το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών ήταν από τη μία μεριά η μεγέθυνση των κερδών για τον κόσμο των επιχειρήσεων, και από την άλλη η οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια για τον κόσμο των εργαζόμενων. (επισφάλεια) Οι νέες ευέλικτες σχέσεις εκμετάλλευσης της εργασίας από τους εργοδότες, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα των κεφαλαίων να μεταφέρονται οπουδήποτε στον κόσμο, οδήγησαν σε ένα νέο ιστορικό στάδιο την παγκόσμια κοινωνία, αυτή του ευέλικτου καπιταλισμού.

Η σύγχρονη μετανάστευση είναι μία από τις πλευρές της ευελιξίας του καπιταλισμού. Ο μετανάστης επιλέγει τη φυγή από τη χώρα του, λόγω των άθλιων κοινωνικών συνθηκών (φτώχεια, αρρώστιες, πόλεμοι, δικτατορικά καθεστώτα) που προκαλούν οι υπερεθνικές επιχειρήσεις και τα κράτη, στα πλαίσια του μεταξύ τους ανταγωνισμού για την επέκταση των ζωνών οικονομικής και πολιτικής επιρροής τους. Οι μετανάστες συμπεριλαμβάνονται στο νέο μοντέλο της ευέλικτης εκμετάλλευσης της εργασίας, ως φθηνό ανειδίκευτο και εύκολα χειραγωγήσιμο δυναμικό. Συνήθως εργάζονται προσωρινά ή εποχιακά, χωρίς ασφάλιση,, χωρίς δικαίωμα στη περίθαλψη, την εκπαίδευση, τις κοινωνικές παροχές κλπ. Έτσι το όνειρο κάθε μετανάστη για ελευθερία και καλύτερη ζωή, μετατρέπεται σε έναν εφιάλτη ανασφάλειας και ρατσισμού.

Παράλληλα κράτη, κεφάλαιο και μμε, εκμεταλλευόμενοι την ανέχεια του κόσμου της εργασίας, καλλιεργούν με κάθε ιδεολογικό και πολιτικό μηχανισμό ρατσιστικές αντιλήψεις. (σχολείο, τύπος, υπηρεσίες υγείας κλπ) Έτσι δημιουργούν τεχνητούς διαχωρισμούς ανάμεσα στην ντόπια και την μεταναστευτική εργατική δύναμη, για να διασπάσουν την ενότητα τους, και να διατηρήσουν το καθεστώς της μισθωτής ευέλικτης σκλαβιάς. Από την άλλη πλευρά τα κράτη συγκροτούν νέα συστήματα ελέγχου των συνόρων (φράχτες, κάμερες, νάρκες, λιμενικό, προπαγάνδα, οικονομικά κίνητρα για τις χώρες προέλευσης) αλλά και νέες μορφές οργάνωσης του εγκλεισμού (στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών) για να ελέγξουν και να καλουπώσουν τη ροή της μεταναστευτικής εργασίας.

Τα τελευταία χρόνια στην πόλη της Νάουσας και την ευρύτερη περιοχή, η μεταφορά των επενδύσεων των τοπικών κεφαλαιοκρατών σε κερδοφόρους για αυτούς τομείς, οδήγησε στην αποβιομηχάνιση και την αύξηση της ανεργίας. Η ανεργία σε συνδυασμό με την εκμετάλλευση των μεταναστών οδήγησε στη γενίκευση της ελαστικής εκμετάλλευσης της εργασίας σε σούπερ μάρκετ, σε επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, σε μπαρ, κλπ στο σύνολο του εργατικού δυναμικού ντόπιου και μεταναστευτικού. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση της ανασφάλειας των εργαζόμενων, πέρα από εθνικούς ή πατριωτικούς τεχνητούς διαχωρισμούς. Με την οικονομική κρίση αυτή η ανασφάλεια εντείνεται ακόμα περισσότερο

Όμως για τη φτώχεια, την ανεργία και την κρίση δε φταίνε οι ντόπιοι και μετανάστες εργαζόμενοι, αλλά οι κυρίαρχοι που βρήκαν μία ακόμα ευκαιρία για να μεγεθύνουν τα κέρδη τους. Θεωρούμε ότι η λύση δε βρίσκεται στις υπερεθνικιστικές ρατσιστικές κραυγές ενάντια στον ξένο, ούτε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, αλλά στην αυτοοργάνωση όλων των εργαζόμενων, ανεξάρτητα από έθνος ή κλάδο, σε αμεσοδημοκρατικές συλλογικότητες, με στόχο την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης στο οποίο ζούμε, και τη δημιουργία μίας κοινωνίας ισότητας και αλληλεγγύης, όπου όλοι θα προσφέρουν σύμφωνα με τις δεξιότητες τους και θα απολαμβάνουν σύμφωνα με τις ανάγκες τους.

Ντόπιοι και μετανάστες μπορούμε μαζί να αγωνιστούμε ενάντια:

- σε κάθε εθνικιστικό και ρατσιστικό διαχωρισμό μας

- στα κράτη φρούρια, την καταστολή και την επιτήρηση των ζωών μας

Ενωμένοι οφείλουμε να αγωνιστούμε για:

- το σεβασμό της πολιτιστικής διαφορετικότητας των μεταναστών,

- την ίδρυση διαπολιτισμικών σχολείων και χώρων κοινής πολιτιστικής δημιουργίας ντόπιων και μεταναστών.

- την πενθήμερη, οκτάωρη σταθερή εργασία για όλους, με προοπτική τη μείωση των ωρών εργασίας, και την ταυτόχρονη αύξηση ττου ελεύθερου χρόνου και των ημερομισθίων.

- την κατοχύρωση πλήρη ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών, και κοινωνικών δικαιωμάτων σε ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους και άνεργους

- τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και την αναγνώριση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

- τη διαμόρφωση μέσα από αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις του λαού της Νάουσας ενός προγράμματος, που θα έχει ως στόχο την αυτοδιαχείριση των κλειστών εργοστασίων αλλά και γενικότερα της καθημερινής ζωής, από τον ίδιο το λαό.

Εμείς είμαστε οι δημιουργοί του πλούτου της κοινωνίας. Διεκδικούμε το αυτονόητο, την αυτοδιαχείριση του με βάση τις δικές μας ανάγκες και προτεραιότητες και όχι των εργοδοτών και του κράτους.

Muajt e fundit shteti Grek i drejtuar nga politika Evropiane për emigracionin dhe duke nxjerrë si justifikim pozicionin gjeopolitik të saj, adopton gjithnjë edhe më shumë forma të skajshme raprezaljeje dhe të izolimit të emigrantëve nga trungu social.

Paralelisht, shteti duke shrytëzuar shqetësimin, urrejtjen, frikën që mbizotëron, apatinë që mund të pushtojë secilin prej nesh, përpara ndryshimeve të përshpejtuara (ndryshime të cilat me kohë nuk kemi mundësi ti përcaktojmë), fton të ashtuquajturën popullsi vendase të bashkohet dhe të mbajë qëndrim lufte kundër të huajve.

Mas Media nga ana e tyre ndikojnë në krijimin e klimës friksuese dhe mizantropike, duke i dhënë përparësi propagandës fashiste dhe duke krijuar në këtë mënyrë terrenin e përshtatshëm për pogromet kundër emigrantëve, poshtërimin e tyre, përndjekjet dhe burgimet.

Të gjithë këta nuk menduan  se cilat janë shkaqet që i shtyjnë këta emigrantë të largohen nga toka e tyre, familja dhe kultura e tyre. Shkaqe të cilat po ti shohim më thellësisht na përkasin të gjithëve.

Le të fillojmë nga kjo e fundit. Emigrantët nuk janë një nocion abstrat, ose një numër i thjeshtë në statistikat shtetërore. Janë njerëz me histori të vërteta dhe të dhimbshme, me ëndra, me nevoja dhe dëshira për të ardhmen. Me të vërtetë, sa i seleksionuar është humanizmi ynë? Cili do të ishte kundërveprimi ynë nëse këta njerëz do të kishin lindur në të njëjtin vend me ne?

Çi ka sjellë këta njerëz të “ndryshëm” nga anët tona? Përse hynë në këtë rrugë të gjatë, të mundimshme dhe të përvuajnë këtë poshtërim?

U përndoqën nga vendet e tyre, për shkak të luftrave dhe kontradiktave ekonomike që vendet e zhvilluara kanë shkaktuar, dhe ndiqen pikërisht nga këto vende në të cilat ata kërkonin të strehoeshin. Një luftë që i ndjek këmba këmbës, të së cilës janë viktima por që kërkojmë ti kthejmë në xhelat, në armikun e përbashkët që kërkon të kërcënojë paqen sociale, identitetit kombëtar, një sistemi të tërë socialo-ekonomik.

Le të mendojmë. Mos vallë pamjaftueshmëria ekonomike gjendet larg portës sonë? Aq më shumë për ne që emigracioni e brendëshëm për shkak të papunësisë ka dëbuar nga qyteti i Nausës një brez të tërë. Mos vallë harruam luftrat tona dhe ushtritë me refugjatë? Çfarë ndryshimi kanë me refugjatët e sotëm kundrejt së cilëve ne hedhur?

Problemi i emigracionit nuk mbaron duke ruajtur kufijtë për ndalimin e kalimit të tyre në kufijtë e evropës. Problemi fillon nga momenti kur politika e shteteve të Evropës së Bashkuar dhe si pasojë e Greqisë ushtrohet kundër të drejtave njerëzore dhe të lirisë së emigrantëve. Kështu që shteti dënon ekzistencën e tyre, i burgos në kampe përqëndrimi, nën kushte çnjerëzore dhe mohon lëshimin e azilit politik për refugjatët.

Përforcon qëndrimin sulmues të forcave të rendit publik dhe të oficerëve të porteve, duke patur si pasojë, frikësimin e emigrantëve dhe dhunën deri në vdekje. Sistemi i dënimit dhe i shtypjes vazhdon edhe brenda territorit të shtetit. Qëllimi i tyre është të mbetet emigranti i nënshturar, i frikësuar dhe  i veçuar nga shoqëria.

Kështu që shteti favorizon rradhët e gjata të mundimshme të kartave jeshile dhe roz në drejtorinë e përgjithshme të alodhaponit që gjatë gjashtëmujorit të fundit u vranë tre emigrantë, përkrah  gjendjen e mjerueshme, krijimin e getove, nënvlerëson dhe i jep përparësi izolimit social të emigrantëve dhe refugjatëve, ndërmerr operacionet fshesa dhe ushtron dhunën policore, përkrah veprimet e grupeve fashiste dhe ekstremiste të djathtë të cilët me ndihmën e policisë terrorizojnë dhe përndjekin emigrant.

Shteti dhe shoqëria jonë favorizon shfrytëzimin e krahut të lirë të punës së emigrantëve, kërkon prej tyre të prodhojnë me kosto të ulët pa asnjë të drejtë pune, të dënohen me mënyrën më barbare nëse kërkëjnë të ngrjnë kokë si Konstandina Kuneva të cilën e dogjën me acid ose të dy punëtorët në Manoladha që u goditën barbarisht.

Problemi i emigracionit nuk ka vetëm zgjidhje të murme që disa kërkojnë të ushtrojnë. Si shoqëri duhet ti mirëpresim këta njerëz jo me urrejtje dhe me dyshim por me respekt dhe solidaritet. Nuk janë vetëm reflekset tona humane që duhet të tregojmë.

Duhet të ndërgjegjësohemi se nga momenti që jetojmë të gjithë në të njëjtin trung social jeta jonë influencohet reciprokisht, gjë që do të thotë se është me rëndësi ta afrojma dhe ta kuptojmë njëri tjetrin, të themelojmë të drejtat tona njerëzore dhe politike dhe të luftojmë së bashku për jetën tonë. Qëllimi ynë nuk është asimilimi por ti pranojmë ashtu siç janë, duke dëgjuar me kujdes nevojat e tyre.

Një shembull i veçantë përbën shoqëria e Leros që përqafoi të torturuarit që u gjendën në brigje, të cilëve u dhuroi momente ngrohtësie dhe dashamirësie. Dhe mos të harrojmë se një zgjidhje e thjeshtë për të gjithë këta njerëz ka të bëjë me kushtet e jetës në vendet nga të cilat vijnë.

Kushte të cilat nuk i zgjodhën vetë por iu imponuan. Dhe ky është një pozicion që lehtë mund të gjendemi të gjithë. Këtë na e tregoi kriza ekonomike ( produkt jo i emigracionit por i pangopshmërisë së elitëve) në shoqërinë e sotme.

Sistemi i sotëm politiko-ekonomike nuk eshtë i padepërtueshëm. Nëse ekzistojnë rripa shpëtimi, për momentin, ato lindin nëpërmjet solidaritetit, humanizmit, bashkimit të të gjithëve në një luftë të përditshme që respekton lirinë, nevojat dhe ndryshimet tona dhe i shtyn këto vlera të bëhen bosht kryesor për ekzistencën dhe evoluimin tonë.

Racizmi dhe ksenofobia mund të jetë për disa një lojë politike. Për ne është një sëmundje shoqërore . Le të ngremë zërin tonë kundër të gjithë atyre që kërkojnë të shfrytëzojnë urrejtjen tonë për interesat e tyre politike. Le ti japim mundësi emigrantëve të strehojnë ëndrat e tyre pranë tonave

Η ανακοίνωση στα ελληνικά:

http://priza.squat.gr/2009/07/08/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF/

http://www.antiracism-imathia.blogspot.com

ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, απεργού πείνας από 10 Ιουλίου 2009.

[ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΙΩΞΗΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ]

O Θοδωρής Ηλιόπουλος, είναι ένας από τους εκατοντάδες που συνελήφθησαν και διώχθηκαν για την εξέγερση του Δεκέμβρη. Η σύλληψη του έλαβε χωρά μετά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 18 Δεκέμβρη στην οδό Ακαδημίας στην Αθήνα, στη διάρκεια τυφλής επιχείρησης των ΜΑΤ. Τις συνθήκες της παράλογης επίθεσης των ΜΑΤ , στο σημείο της σύλληψης, μακριά από εκεί όπου υπήρχαν γεγονότα, επιβεβαίωσαν με τις καταθέσεις τους στην ανακρίτρια 4 μάρτυρες, ενώ δημοσιογράφοι και μεταδόσεις από το σημείο εκείνο αλλά και άλλα στοιχεία ανέτρεπαν τις αντιφατικές καταθέσεις των αστυνομικών που τον συνέλαβαν.

Από τις 22 Δεκεμβρίου βρίσκεται προφυλακισμένος στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού με κατασκευασμένες κατηγορίες για 3 κακουργήματα και 2 πλημμελήματα, που στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο στις μαρτυρίες δύο “πραιτόρων της δημοκρατίας” των ΜΑΤ. Μολονότι ο Θοδωρής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν βρίσκεται έγκλειστος για περισσότερους από επτά μήνες στις φυλακές του Κορυδαλλού επειδή σύμφωνα με τους εισαγγελείς “τραυμάτισε την Δημοκρατία”. Με απόφαση τους στις 8 Ιούλη παρατάθηκε η προφυλάκιση του για άλλους 6 μήνες. Από τις 10 Ιούλη του 2009 ο Θοδωρής ξεκίνησε απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθεί για την άδικη δίωξη και προφυλάκιση του.

«Αυτοί που έζησαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη, αυτοί που γνώρισαν τη βία των μηχανισμών, αυτοί που έζησαν τη σκληρότητα του κελιού, με ή χωρίς ποινή, αυτοί που ξέρουν ότι ο μόνος δρόμος για την ελευθερία είναι η αντίσταση, αυτοί που αντιδρούν στη δικαστική αυθαιρεσία και τη φρίκη της, είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν και θα σταθούν στο πλευρό μου.» Από τη φυλακή Κορυδαλλού Θοδωρής Ηλιόπουλος.9 Ιουλίου 2009

ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ ΜΑΣ

Ο Θοδωρής είναι ο τελευταίος άδικα προφυλακισμένος διωκόμενος της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Οι κυρίαρχοι στην προσπάθεια τους να κλείσουν κάθε τραγική για την εξουσία τους σελίδα του Δεκέμβρη, εντείνουν τις διώξεις, κατασκευάζουν ενόχους, επιτίθονται σε στέκια συλλογικοτήτων, ποινικοποιούν το δικαίωμα της αντίστασης, αυξάνουν τα μέτρα επιτήρησης (κάμερες), του ψηφιακού φακελώματος, και της καταστολής.

Σε μία χώρα που βαυκαλίζεται για τη συμμετοχή της στην παγκόσμια κληρονομιά με την έννοιας της δημοκρατίας. Σε ένα κράτος που οργανώνει τη διαχείριση του πλούτου που παράγουμε εμείς, μοιράζοντας ως λάφυρα τις υποδομές τις χώρας, τις επιχειρήσεις, τα έργα σε μια χούφτα παγκόσμιων και ντόπιων εκμεταλλευτών. Σε μια επικράτεια που οι διώξεις σε βάρος αγωνιζόμενων αγροτών, εργαζόμενων, φοιτητών, μαθητών, εντείνονται. Σε μία δικαιοσύνη που κλείνει τα μάτια της στην εργοδοτική τρομοκρατία, τα “σκάνδαλα” τύπου Siemens, Βατοπεδίου, Vodafone, αλλά διώκει “ως εχθρούς της δημοκρατίας” και ζητάει τη μετάνοια των “ασώτων” παιδιών του Δεκέμβρη. Σε μια περίοδο που οι κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί εξαπολύουν επιθέσεις με πογκρόμ και χειρομβοβίδες στους μετανάστες. Σε έναν κόσμο που όσοι αγωνίζονται για δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα στιγματίζονται ως τρομοκράτες.

Ο Θοδωρής συνεχίζει με απεργία πείνας από τις 10 Ιούλη 2009 να διεκδικεί την αξιοπρέπεια του. Δεν λυγίζει μπροστά στην εκδικητική μανία της εξουσίας προσφέροντας το σώμα του, στον αγώνα για μία δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία. Η φωνή του είναι η φωνή του “φλεγόμενου πλήθους της συνείδησης και όχι του καναπέ, που αν μη τι άλλο μετράει δεκάδες χιλιάδες, που η κουκούλα τους είναι το πρόσωπο τους”. Από τη φυλακή Κορυδαλλού Θοδωρής Ηλιόπουλος 5 Αυγούστου 2009

Στο πρόσωπο του Θοδωρή διώκεται κάθε ατομική και συλλογική προσπάθεια, που δεν καλουπιάζεται στα όρια των μηχανισμών τους, αλλά αντιστέκεται αυτοοργανώνεται και διεκδικεί το δικαίωμα στη ζωή και τη δημιουργία.

Η άδικα συνεχιζόμενη προφυλάκιση του, τα κατασκευασμένα κατηγορητήρια αλλά και οι βαριές κατηγορίες που παραμένουν σε όσους έχουν αποφυλακιστεί φανερώνουν την εκδικητικότητα του κράτους και την ένταση της ποινικοποίησης των αγώνων. Απέναντι στην παρατεταμένη βαρβαρότητα των κυρίαρχων η αντίσταση και αλληλεγγύη του κινήματος είναι μονόδρομος.

• ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

• ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΟΜΗΡΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 8μμ

Παγκόσμια μέρα Αλληλεγγύης στο Θοδωρή Ηλιόπουλο

Συμμετέχουμε στη συναυλία αλληλεγγύης στο πλακόστρωτο του πάρκου της Νάουσας, τη Δευτέρα 24/8 και ώρα 8μμ.

Στην συναυλία θα παίξουν οι “3 on the road”, τους οποίους ευχαριστούμε πολύ για την αλληλεγγύη τους.

Συλλογικότητα Π-ρίζα

Ένα επαναστατικό αντιεκλογικό κείμενο

Δημοσιεύτηκε στην επαναστατική συνδικαλιστική εφημερίδα «Άμυνα» του Ηρ. Αποστολίδη, με αφορμή τις εκλογές του 1920. Αναδημοσιεύθηκε στο Νο 10 – Μάης 2007 – του δελτίου «Μαύρα Γράμματα» της ΟΑΕ.

Το παρακάτω μανιφέστο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε από τον αναρχικό συνδικαλιστή Σταύρο Κουχτσόγλους στην επαναστατική συνδικαλιστική εφημερίδα «Άμυνα» (του Ηρακλή Αποστολίδη), με αφορμή τις αστικές εθνικές εκλογές του 1920. Ο Σταύρος Κουχτσόγλους είναι μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελλαδικού και διεθνούς αναρχικού κινήματος. Δραστηριοποιήθηκε στο εργατικό κίνημα κυρίως στις πόλεις της Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Αθήνας και του Βόλου. Στην Αλεξάνδρεια συσχετίστηκε με το γνωστό Ιταλό αναρχικό Ερρίκο Μαλατέστα.

Το κείμενο δημοσιεύεται σε ένα σημαντικό για την ιστορία του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα ηλεκτρονικό βιβλίο Ούτε Θεός – Ούτε Αφέντη στο δωδέκατο κεφάλαιο για το Σταύρο Κουχτσόγλους .

Παρήλθεν ήδη αιώνας αφ’ ότου οι αστοί εφεύρων το μέσον της ψήφου, δια να καταπνίγουν δι’ αυτού τους πόθους του λαού, και να τον κρατούν στην αθλιότητα, τούτου, επί τόσα έτη να κάμουν να πιστέψη ότι αυτός – ο πεινασμένος, ο κουρελιάρης, ο άθλιος – είνε ο Κυρίαρχος, αυτοί δε οι υπηρέται του. Και επί 120 έτη τώρα πίστευα κ’ εγώ ο εργάτης – βιομήχανος ή αγρότης – το ψεύδος των αυτό ως αλήθειαν την κοροιδίαν τους αυτήν ως σοβαρότητα. Και ετυραννήθην παντοιοτρόπως, και εβασανίσθην επί γενεάς γενεών δια να φέρω «τους καλυτέρους» εις τα πράγματα, όπως με υπηρετήσουν, και οι εκλεκτοί μου αυτοί υπηρέται, ερχόμενοι στα πράγματα, πρώτον μέλημα είχαν πάντοτε πως να με βυθίσουν περισσότερον μέσα στο βούρκο της αθλιότητος, απολαμβάνοντες εκ της δυστυχίας μου και ζώντες εκ του θανάτου μου.

Αρκεί πλέον ως εδώ. Παύω πλέον του να έχω τον τίτλον του Κυριάρχου με υπηρέτας. Δεν θέλω κανενός την υπηρεσίαν, διότι απεφάσισα να υπηρετήσω ο ίδιος τον εαυτόν μου. Δι’ ο αποφασίζω και λέγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι ενόησα πλέον ότι όλοι – Μοναρχικοί, Συνταγματικοί, Δημοκράται, Σοσιαλισταί κλπ – είνε ψεύτες, και ότι όλοι αυτοί, θέλοντες να εργασθούν, προσφέρονται προθύμως να με υπηρετήσουν δήθεν, πράγματι δε να απολαύσουν αυτοί εκ των στερήσεών μου και να ζήσουν ευτυχείς αυτοί καθ’ όλην των την ζωήν εις βάρος μου, αναγκάζοντες εμένα να εργάζομαι διά να διατάσσουν αυτοί και να καρπούνται αυτοί.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι δεν θέλω πλέον να εκλέγω με τα χέρια μου τους τυράννους μου, επικυρώνων ούτω κάθε τετραετίαν δια της εφευρέσεώς των – της ψήφου – το επαχθές αυτό κοινωνικόν Συμβόλαιον, το οποίον με συγκρατεί μέσα στην απόγνωσιν, στον μαρασμόν και στον θάνατον.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι δεν θέλω πλέον να τρέχω κάθε 4ετίαν, σα σκύλος να εκλέξω δια της κάλπης, εγώ ο ίδιος τους τυράννους που θα λάβουν ενεργόν μέρος εις την λειτουργίαν του συστήματος αυτού, δια να κατασυντρίψουν τους αδυνάτους εάν ζητήσουν λίγο ψωμί στην πείνα τους, πληρώνων, εγώ, αυτούς διά το αποτρόπαιόν των έργον με χρήμα, με προνόμοια, με τιμάς.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι έπαυσα να περιμένω πλέον την σωτηρίαν μου από το θαύμα της ψήφου μου. Πέρασε η εποχή των θαυμάτων, των μάγων, των αγίων, των πνευματιστών, της ψήφου. Σπάζω το κομβολόγιον αυτό των θαυμάτων και αναλαμβάνω την πρωτοβουλίαν μου, οργανούμενος οικονομικώς και μακράν από την πολιτικήν σαπίλαν των επιτηδείων, ως ενοήσας πλέον ότι η χειραφέτησίς μου θα συντελεσθή τότε μόνον και θα επιδοθώ ο ίδιος πλέον – δια της οργανώσεώς μου – εις την αποκατάστασιν της θέσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον του αισχρού τούτου εμπορίου όπου, οι άνθρωποι αναγκάζονται να πουλούν τα χέρια τους, την ικανότητά τους, τας γνώσεις των, τα κρέατά τους, τας θυγατέρας των, τους υιούς των, τας οικογενείας των, τας φιλίας των, και να τους εκμεταλλεύωνται οι τραπεζίται, οι έμποροι, οι βιομήχανοι, οι μεσίται, η θρησκεία, η γραφειοκρατία, το κράτος, και να εκμεταλλεύεται ο ιατρός τον άρρωστο, ο παπάς τον πεθαμμένο και να τρέχουν όλοι σα στραβοί στον κατήφορο του εξευτελισμού των, προσέχοντες μόνον στο χρήμα, στην φιλοδοξία και στην απόλαυσι του κτηνώδους των εγωισμού.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον αυτού του αγοράζοντος και πωλούντος την χαμοζωήν του, συρφετού που απαρτίζει την σημαρινήν Κοινωνίαν, και την αναδημιουργίαν μιάς νέας και ελευθέρας κοινωνίας δια των οργανώσεών μου, εντός των οποίων και μόνον το άτομον θα εύρη πλήρη την ελευθερία και την αξιοπρέπειάν του.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι εκατάλαβα πλέον ότι αυτοί που παίρνουν μια ετικέττα Ελευθεροφρόνων, Φιλελευθέρων, Σοσιαλιστών κλπ. και κολλούν σαν ψείρες απάνου στην ψώρα μου με την υπόσχεσιν ότι θα την θεραπεύσουν, δεν κάμνουν τίποτε άλλο παρά να αυξάνουν την φαγούρα της, ανοίγοντες βαθύτερα τις πληγές της, να με κρατούν σε μια ελεεινοτάτη κατάστασι από την οποίαν δεν θα απαλλαχθώ παρά μόνον την ημέραν που θα τις πετάξω για πάντα από πάνω μου και θα περιορισθώ προς θαραπείαν μου εις το σανατόριον της οργανώσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι είδα πλέον ότι δι’ αυτού του μέσου διέρχομαι όλην μου την ζωήν στον πισινό του βωδιού μου οργώνοντας την γη, με ένα τίτλο Κυριάρχου, ενώ αυτοί που με παρουσιάζονται ως Εθνικόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλισταί κλπ. Δια να με υπηρετήσουν δήθεν, απολαμβάνουν όλας τας φυσικάς καλλονάς, ακούουν μουσική αυτοί, την στιγμήν που εγώ ακούω… του βωδιού μου, λούζονται με μυρωδικά αυτοί, την στιγμήν που καθαρίζω εγώ κοπριές, κραιπαλούν αυτοί, την στιγμήν που εγώ μισοπεθαμμένος, βρέχω το ξεροκόμματό μου για να το φάγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι ξύπνησα πλέον απ’ τον λήθαργον στον οποίον μ’ εβύθισαν όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι και είδα ότι η φύσις επροίκισε και εμένα όπως κι’ αυτούς με μυαλό για να το αναπτύξω όσο μπορώΧ με μάτια δια να βλέπω ό,τι ωραίο μ’ αρέσειΧ με αυτιά δια να ακούω όσους ήχους με ευχαριστούνΧ με όσφρησιν δια να μυρίζω ό,τι ευωδιά προτιμώΧ με γεύσι δια να δοκιμάζω ό,τι ουσία με γουστάρειΧ με δόντια, στόμαχον δια να μασσώ και να στέλνω στον στόμαχόν μου όσην ανάγκην έχει τροφήςΧ με πόδια δια να τα διευθύνω και να περπατώ όσο θέλω και με χέρια δια να εργάζωμαι σύμφωνα με την ανάγκην που θα μου παρουσιάζεται προς ικανοποίησιν των ανωτέρω ορέξεών μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι όλα αυτά τα όργανα με τα οποία με επροίκισε η φύσις, δια του μέσου αυτού της ψήφου, μου τα καθυπέταξαν οι κατεργαρέοι, και καμμιά κίνησις πλέον δεν μου μένει ελευθέρα. Όλαι μου οι ανάγκαι των ματιών μου, του μυαλού μου, των αυτιών μου, της μύτης μου, των δοντιών μου, του στομάχου μου, των ποδιών μου και των χεριών μου, εξαρτώνται από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Εθνικοφρόνων, των Φιλελευθέρων, των Σοσιαλιστών και λοιπών βαγαπόντηδων, οι οποίοι προσφέρονται ως υπηρέται δήθεν εμού του Κυριάρχου και με κοροϊδεύουν.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι είνε επάναγκες πλέον να βάλω διά των οργανώσεών μου κάθε κατεργάρη στη θέσι του καταργώ το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» είτε από τον Γούναρην προσφέρεται, είτε από τον Βενιζέλον, είτε από τον Μπριάν, είτε από τον Λένιν. Να «αποφασίζετε και να διατάσσετε» τα τομάρια σας μόνον του λοιπού, διότι ο φυσικός και αληθής νόμος αυτό λέγειΧ κάθε άτομον «να αποφασίζη και να διατάσση» τον εαυτόν του μόνον σύμφωνα με τας ανάγκας του, καθώς και κάθε οργάνωσις σύμφωνα με τας ανάγκας των μελών αυτής.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι η ιστορία με εδίδαξε ότι η Πειθαρχία και η Υπακοή εις το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των άλλων, εμπερικλείουν μέσα των όλην την κακομοιριά μου, την στέρισιν και τον θάνατον όχι μόνον τον ειδικόν μου αλλά και της συζύγου μου και των τέκνων μου, κ’ εκείνων που γεννήθηκαν κ’ εκείνων που θα έχουν το ατύχημα να γεννηθούν, κατερημώνουσαι ούτω ολοκλήρους οικογενείας και ολόκληρα έθνη, προς απόλαυσιν μερικών φιλοδόξων ανοήτων, βαρβάρων αρχομανών, κτηνανθρώπων.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι αντελήφθην καλώς πλέον ότι ένας φυσικός νόμος υπάρχει το Πειθαρχείν και Υπακούειν προς ικανοποίησιν των αναγκών του οργανισμού μου, αι οποίαι ανάγκαι θα γίνουν βεβαίως αισθηταί και από τα λοιπά μέλη της οργανώσεώς μου και θα εκπληρωθούν δι’ αυτής και μόνης.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ

Διότι θέλω να ζήσω ελεύθερος πλέον και την ελευθερία μου αυτήν είνε αδύνατον να μου την δώσουν οι οποιοιδήποτε επιτήδειοι καιροσκόποι δια του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δι’ αυτό «αποφασίζω και διατάσσω» κ’ εγώ τον εαυτό μου, ίνα οργανούμενος μακράν από κάθε φαυλότητα, επιβάλω προς αυτούς την ελευθερίαν, διά των οργανώσεών μου. Έχω δε την πεποίθησιν, ότι, εάν, ούτω σκεπτόμενος, κάθε εργάτης λάβη την ιδίαν απόφασιν με μένα, εντός ολίγου χρονικού διαστήματος θα δοκιμάσουμε τα καλά αποτελέσματα των ελευθέρων και απηλλαγμένων από κάθε πολιτικήν σαπίλαν οργανώσεών μας.

από http://www.anarkismo.net/article/5689)

του Κωστάκη Ανάν

Οικογενειακό τραπέζι, καλό κρασί, κουβέντες του αέρα, θείος Μιχάλης:
“Βλέπεις τον μαύρο, θα σου πουλήσει το CD του θα πάει στην ευχή της Παναγίας, ούτε θα πειράξει κανέναν ούτε τίποτα. Ενώ βλέπεις αυτούς τους Αλβανούς και τους Ρουμάνους, όλοι τους κάτι φάτσες, ρε παιδί μου… να τους φοβάσαι. Γι’αυτό σου λέω.. Να τους πιάσει το κράτος και να τους πει: “Έλα εδώ κύριε! Τι δουλειά έχεις εδώ; Τίποτα; Ε,τράβα πίσω στην χώρα σου τότε κι άσε μας ήσυχους!”
…Και η όλη αφήγηση να συνοδεύεται από συγκαταβατικά νεύματα μανάδων και θειάδων, οι οποίες διανθίζουν το λογύδριο του θείου Μιχάλη με υπενθυμίσεις του στυλ:
“Τι νομίζεις και τις Ουρανίας απέναντι αλβανοί δεν της την βουτήξανε την τσάντα στην μέση του δρόμου;” Ωραία, αφού βρήκαμε ποιος φταίει για ΟΛΑ, να φάμε το γλυκό τώρα;
Το παραπάνω είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως οι άνθρωποι επιλέγουν σίγουρες απόψεις, με τις οποίες θα συμφωνήσει η πλειοψηφία και αποφεύγουν να σκεφτούνε λίγο πιο σφαιρικά, γιατί δεν έχουν όρεξη να ξυπνήσουν τον διαβολικό άγγελο της αμφισβήτησης που κοιμάται βαθιά στο κεφάλι τους. “Παν μέτρον άριστον”, που να τρέχεις τώρα…

Από το βιβλίο “…και ύστερα ήρθες και μ’έλυσες” του Κωστάκη Ανάν.
Ολόκληρο το κείμενο αρχικά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό βαβέλ με τίτλο η θεωρία της σύγκρουσης μέτρου – μέτριου και σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ!

Τους τελευταίους μήνες το Ελληνικό κράτος κατευθυνόμενο από την μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με πρόσχημα την γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, υιοθετεί όλο και πιο ακραίες μορφές καταστολής και αποκλεισμού των μεταναστών από την επικράτεια και το κοινωνικό του σώμα.

Παράλληλα, εκμεταλλευόμενο την ανησυχία, την οργή, τον φόβο που έχει καλλιεργηθεί. Το μούδιασμα, την αμηχανία που μπορεί να κατακλύζει τον καθένα μας, μπροστά στις ταχύτατες αλλαγές (αλλαγές, τις οποίες, αντιμέτωποι με μια αβέβαιη και αδιέξοδη πραγματικότητα, έχουμε πάψει από καιρό να ορίζουμε ), καλεί τον θεωρούμενο ως γηγενή πληθυσμό να συσπειρωθεί και να αναπτύξει πολεμική πλέον στάση απέναντι στον “ξένο”.

Τα Μ.Μ.Ε. συμβάλουν κι αυτά ταυτόχρονα στο φοβικό και μισάνθρωπο κλίμα που δημιουργείται, δίνοντας βήμα ανάμεσα σε γραφικές τηλεπερσόνες και σε όλες εκείνες τις φωνές που ξυπνούν τους χειρότερους φασιστικούς εφιάλτες, ενορχηστρώνοντας ουσιαστικά τα πογκρόμ εναντίων των μεταναστών, τον εξευτελισμό, το ανθρωποκυνηγητό, τις φυλακίσεις.

Όλοι αυτοί δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν έστω τις πιο απλές σκέψεις για τα αίτια που οδηγούν αυτούς τους ανθρώπους μακρυά από την γη, την οικογένεια και τον πολιτισμό τους. Αίτια που αν τα δει κανείς με ανοιχτά μάτια θα καταλάβει ότι αφορούν όλους μας.

Κι ας ξεκινήσουμε από αυτό. Οι Μετανάστες δεν είναι μια έννοια αφηρημένη, ένα ακόμα νούμερο στις κρατικές στατιστικές. Είναι άνθρωποι, ιστορίες αληθινές, με όνειρα, παρελθόν, ανάγκες και την επιθυμία για ένα μέλλον. Αλήθεια πόσο επιλεκτικός είναι ο ανθρωπισμός μας; Ποια θα ήταν η αντίδραση μας σε παρόμοιες ιστορίες ανθρώπων που απλώς θα είχαν γεννηθεί στην ίδια χώρα με’ μας;

Τι φέρνει όμως όλους αυτούς τους “διαφορετικούς” ανθρώπους προς τα μέρη μας; Τι τους βάζει στην διαδικασία να υποστούν όλη αυτή την ταλαιπωρία, όλους αυτούς τους εξευτελισμούς;

Εκδιώχθηκαν από τις πατρίδες τους, λόγω των στρατιωτικών και οικονομικών πολέμων που τα δυτικά Κράτη τους επέβαλλαν, και διώκονται σήμερα από τα ίδια αυτά Κράτη, στα οποία κατέφυγαν. Ένας πόλεμος που τους ακολουθεί παντού, μια πολιτική πολέμου, της οποίας είναι θύματα και όμως θέλουμε να τους αναγάγουμε σε θήτες, στον “κοινό εχθρό” , της προσωπικής μας ασφάλειας , της εθνικής μας ταυτότητας, ενός ολόκληρου κοινωνικοοικονομικού συστήματος.

Ας σκεφτούμε λοιπόν. Μήπως η οικονομική ανέχεια βρίσκεται μακρυά από τη δική μας πόρτα; Πόσο μάλλον για εμάς , που η εσωτερική μετανάστευση λόγω ανεργίας έχει διώξει από την πόλη της Νάουσας μια ολόκληρη γενιά. Ξεχάσαμε τους δικούς μας πολέμους και τις στρατιές των προσφύγων; Σε τι διαφέρουν από όλους αυτούς εναντίον των οποίων στρεφόμαστε σήμερα;

Το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν σταματάει με το να διαφυλάξουμε την μη εισροή προσφύγων και μεταναστών από τα σύνορα μας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πολιτική των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατά συνέπεια της Ελλάδας στρέφεται ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες των μεταναστών.

Έτσι το κράτος ποινικοποιεί την ύπαρξη τους, τους φυλακίζει σε στρατόπεδα κράτησης, κάτω από εξευτελιστικές και απάνθρωπες συνθήκες, αρνούμενο να χορηγήσει πολιτικό άσυλο στους πρόσφυγες.

Ενισχύει την επιθετική στάση των αστυνομικών και λιμενικών τμημάτων, έχοντας σαν συνέπεια, εκφοβισμούς, ξυλοδαρμούς μέχρι και θανάτους. Το σύστημα τιμωρίας, εξαναγκασμού και συνετισμού συνεχίζεται και στο εσωτερικό της επικράτειας. Στόχος να παραμείνει ο μετανάστης υποτελής και φοβισμένος, απομονωμένος και ευάλωτος.

Έτσι το κράτος ευνοεί τις ουρές της ταλαιπωρίας για τις πράσινες και ροζ κάρτες προσωρινής παραμονής στο Τμήμα αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη που εξελίσσονται σε αστυνομικές επιχειρήσεις απώθησης χιλιάδων μεταναστών (με τρεις νεκρούς μετανάστες το τελευταίο εξάμηνο), την καθημερινή εξαθλίωση, γκετοποίηση, υποτίμηση και κοινωνικό αποκλεισμό των προσφύγων και των μεταναστών, τις ¨επιχειρήσεις σκούπα” και τη βαναυσότητα των αστυνομικών δυνάμεων, την ανεξέλεγκτη δράση παρακρατικών ομάδων, που ονοματίζει αγανακτισμένους πολίτες, οι οποίες επιδίδονται με την ανοχή της αστυνομίας σε τρομοκράτηση και ανθρωποκυνηγητό των μεταναστών.

Το κράτος και η κοινωνία μας ευνοεί την εργασιακή εκμετάλλευση των μεταναστών, απαιτεί από αυτούς να παράγουν με το ελάχιστο κόστος χωρίς το δικαίωμα διεκδίκησης καλύτερων εργασιακών συνθηκών, να τιμωρούνται με τον χειρότερο τρόπο όταν τολμήσουν να τα διεκδικήσουν όπως η συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα που δέχτηκε επίθεση με οξύ ή οι δύο εργάτες στην Μανωλάδα που ξυλοκοπήθηκαν άγρια.

Το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν έχει μόνο τις γκρίζες λύσεις που κάποιοι θέλουν να επιβάλουν. Σαν κοινωνία πρέπει να υποδεχθούμε αυτούς τους ανθρώπους όχι με μίσος και καχυποψία αλλά με σεβασμό και αλληλεγγύη. Δεν είναι όμως μόνο τα ανθρωπιστικά μας αντανακλαστικά που πρέπει να δείξουμε.

Οφείλουμε ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσουμε ότι από την στιγμή που ζούμε όλοι στο ίδιο κοινωνικό σώμα οι ζωές μας θα αλληλοεπηρεάζονται, οπότε σημαντικό είναι να προσεγγίσουμε και να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον, να θεμελιώσουμε τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών και να αγωνιστούμε από κοινού για τις ζωές όλων μας. Στόχος μας δεν είναι να τους αφομοιώσουμε, για να τους φέρουμε στα μέτρα μας, αλλά να τους αποδεχτούμε ως έχουν, αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες τους.

Παραδείγματα υπάρχουν με πρώτο αυτό της μικρής κοινωνίας της Λέρου που αγκάλιασε όσους βασανισμένους βρέθηκαν στις ακτές της χαρίζοντας τους έστω και στιγμιαία τη ζεστασιά που φέρνει το χαμόγελο στα κουρασμένα τους χείλη. Και να μην ξεχνάμε πως η απλούστερη λύση για όλους αυτούς τους ανθρώπους έχει να κάνει με τις συνθήκες ζωής στις χώρες απ’ όπου προέρχονται.

Συνθήκες τις οποίες δεν επέλεξαν αλλά τους επιβλήθηκαν. Και αυτή είναι μια θέση στην οποία εύκολα μπορούμε να βρεθούμε. Γεγονός που η σύγχρονη οικονομική κρίση (προϊόν όχι της μεταναστευτικής ροής αλλά συνέπεια της λαιμαργίας μιας επιχειρηματικής ελίτ για πλουτισμό) μας το απέδειξε περίτρανα στην σημερινή κοινωνία.

Στο πολιτικοοικονομικό αυτό σύστημα δεν υπάρχουν στεγανά. Και αν υπάρχουν νησίδες σωτηρίας, για την ώρα, αυτές προκύπτουν μόνο μέσα από την αλληλεγγύη, την ανθρωπιά, την συσπείρωση όλων μας σε ένα καθημερινό αγώνα-ευθύνη που σέβεται την ελευθερία, τις ανάγκες την διαφορετικότητα μας και αναγάγει αυτά σε άξονες για την ύπαρξη και εξέλιξη μας.

Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία μπορεί για κάποιους να είναι πολιτικό παιχνίδι. Για εμάς είναι κοινωνική ασθένεια την οποία η ανθρωπότητα έχει πληρώσει ουκ ολίγες φορές. Ας υψώσουμε το ανάστημα μας απέναντι σε όλους αυτούς που προσδοκούν οφέλη από τον τεχνητό θυμό μας. Ας αγκαλιάσουμε το διαφορετικό σαν να είναι δικό μας. Ας δώσουμε χώρο στους μετανάστες να στεγάσουν τα όνειρα τους δίπλα στα δικά μας.

Η ανακοίνωση στα αλβανικά:

http://priza.squat.gr/2009/09/12/thirrje-e-kolektivit-per-emigracionin-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/